Als je nooit bang bent, kun je ook niet dapper zijn

Graag stel ik je voor aan mijn 2 nieuwe vrienden: mijn bokshandschoenen. Zij staan namelijk symbool voor een grote persoonlijke overwinning.

Ruim 2 jaar geleden ben ik uitgevallen ten gevolge van een forse burnout. Ik had al mijn energie opgebruikt, mijn lichaam deed pijn, ik was heel emotioneel en kon op dat moment eigenlijk niets anders dan als een lampje op de bank zitten en voor me uit staren. Langzaam maar zeker ben ik gaan opkrabbelen. En ik kan je zeggen, het was niet gemakkelijk. Maar nu, al weer geruime tijd, gaat het hartstikke goed met mij. Een aantal waardevolle levenslessen later sta ik krachtiger en meer zelf bewust in het leven dan ooit daarvoor.

Maar tot nu toe was er altijd nog iets dat bleef knagen. Het lukte me maar niet om tijdens het sporten mijn grenzen weer op te zoeken. Mijn lichaam had mij zo in de steek gelaten, ik was destijds zo leeg geraakt, dat ik mezelf op sportief gebied niet meer durfde uit te dagen. Met als resultaat dat ik al die tijd wel bezig was met bewegen en soms ook wel sporten, maar altijd binnen de veilige marges, ver weg van mijn fysieke grenzen.

Boksen is een sport die al langere tijd mijn aandacht trekt. Maar allerlei gedachten en uiteindelijk dus ook angst, belemmerden mij om de weg naar de boksles te maken.

Tot vorige week!

Want vorige week zette ik door! En meldde mij aan voor een proefles boksen. Vooraf had ik allerlei voorbehouden ingebouwd: als het niet ging lukken, kon ik toch gewoon stoppen? Ik kon altijd een tandje minder proberen? Ik was echt heel erg gespannen. Zeg maar gerust bang! Na al die tijd had ik heel wat te overwinnen. En toen kwam daar de les.

En het was fantastisch! Super Kick-ass fantastisch!

Ik begon voorzichtig, maar ontdekte al snel de lol van het sparren met mijn maatjes. En voordat ik het wist, durfde ik mezelf voluit te laten gaan. Ik durfde mezelf voluit te laten gaan, zonder reserves. En het was zo fijn!! Zo fijn om de angst die ik al die tijd had mee gedragen te overwinnen.

Nu ga ik 2 keer per week naar de trainingszaal. Ik merk dat mijn lichaam sterker wordt en ik mentaal ook fitter ben. Hoe mijn lichaam nu voelt, is totaal niet (meer) te vergelijken met de aanloop naar en de tijd van mijn burnout.  Ik voel me krachtig, energiek en fit! En ik kijk nu al weer uit naar de volgende les.

In de woonkamer hangt het motto: als je nooit bang bent, kun je ook niet dapper zijn. Het nodigt mij voortdurend uit om mezelf uit te dagen en angsten te overwinnen. En weet je, dit raakt zo aan dit motto. Herken jij momenten waarop je iets doet, wat je eigenlijk dacht dat je niet durfde? En hoe voelt het dan, als je het toch doet? En heb jij een motto die je inspireert en uitdaagt?